Trening som gjeld livet

– Me gler oss kvar gong! seier Ingeborg Minde, kora av Sønneve Hjertaas og Eline Thorsen.

Eline feira nett 80-årsdagen sin og har tatt med seg ein heil yoghurtkaka til trening.

– Ja, me hadde så mykje, seier ho.

– Men du må skriva at me har frukt óg, seier Rigmor Ludvigsen.

Ein gong i månaden kjem fysioterapeut Tora Smith og leiar gruppa gjennom øvingar som skal gi betre uthald, styrke og balanse. Dei tre andre tysdagane er det Rigmor, leiar Frivilligsentralen i Austrheim, som leiar trimgruppa gjennom øvingane ved hjelp av ein CD tre gonger.

– Dette er eit heilt fantastisk tilbod. Me treng dette. Dørstokkmila vert lengre og lengre og å skulle ta den på eige initiativ er ikkje så greitt. Me treng tilbod som dette som gjer at me kjem oss ut og trimmar, seier Eline.

– Det sosiale er og veldig flott, seier Sønneve.

– Om ikkje helsa alltid vert så mykje betre, så vert ho i alle fall dårlegare langsammare, seier Eline.

Helsa inga hindring

Eline joggar kring på golvet, lett på foten og med blikket heva. Fleire har kjent kva effekt trening kan ha, sjølv om ein slit med helsa.

– Det har vore ein oppleving å sjå kor langt ein kan komma når ein strekk seg etter livet, seier Berit Kvamme.

Ho beveger seg ikkje så raskt som dei andre i trimgruppa. Likevel står ho for kanskje den største idrettsprestasjonen kvar tysdag klokka 12.

Sveva mellom liv og død

I 2009 fekk ho hjernebløding. I to veker sat hennar tre born ved sjukesenga medan Berit sveva mellom liv og død. Livet fekk ho behalda, men ho vart avhengig av rullestol fordi eine sida av kroppen vart lamma.

– Men eg sat ikkje så lenge i den, altså, seier Berit med eit glødande smil.

Trening og pågangsmot har vore vegen hennar tilbake til kvardagen. Først, i seks månadar på Nordåstunet i Rådalen, og no, ved hjelp av fysioterapeut og tilbod som dametrimmen på Seniorsenteret i Austrheim.

– Har du fortalt om tangoen? spør Rigmor.

Berit raudmar og smilet vert enno breiare.

Draum i oppfylling

Ein av tinga som tynga Berit då ho var sjuk, var tanken om at no ville ho i alle fall aldri få dansa. Det var noko ho hadde ønskt å begynna med lenge, men aldri fekk tid til. Etter månader med hard trening, troppa ho opp på «Tango for to» på Seniorsenteret. Dansekvelden har dei ein gong i månaden.

– Det var ein stor augneblink for meg å kunna sitja her med eit glas vin i handa, begynner Berit.

– Ja, så må du fortelja at ein ung mann baud deg opp til dans. Og som ho dansa! Og fleire og fleire menn kom for å dansa med ho, avslører Rigmor.

Begge bryt ut i rullande latter.

– Eg har mine tunge stunder, men eg har borna mine i ryggen og livet går vidare. Eg vil oppmoda alle som sliter med helsa til å berre gå på og trena seg tilbake. Eg tenkjer kvar dag på at eg no klarar meg i eiga bustad. Den kjensla er fantastisk, seier ho.