Spøtar for harde livet

– Eg er ikkje ferdig enno, konkurransen var heilt til 21. september, smiler den snart 87 år dama frå Fosse lurt.

Konkurransen ho snakkar om, er den avdelingane på Knarvik sjukeheim har gåande om kven som klarer å strikka flest babyhuer og sokkar til nyføddavdelinga ved Haydom Lutheran Hospital i Tanzania.
 
Likar utfordringar
Konkurransen vart sett i gang av aktivitøren på sjukeheimen etter at dei i sommar hadde besøk av nokre sjukepleiarelevar som har praksis i Tanzania.

– Dei spurde om det var nokon som kunne tenkja seg å strikka litt til dei for tidleg fødde borna der nede, seier Aslaug.

Sjølv i Tanzania treng dei varme klede for å overleva, understrekar ho og viser fram den vesle sokken ho held på med.

– Det ser ut som eg strikkar mønster, men det er garnet som er sånn.

Er det ikkje artig? spør ho og viser hua som er ferdig.

Det meste av garnet pasientane brukar, har dei fått hjå Garn og Broderi, får me vita.
 
Beinhard konkurranse
Aslaug trur sjukepleiarelevane kjem til å få sjokk når dei ser kor mange sokkar og huer ho har i posen.

Aslaug er nemleg hovudstasjonen på avdelinga og samlar alt dei andre på avdelinga kjem med.

Men kor mykje avdelinga har strikka totalt, vil ho ikkje ha i avisa.

– Då kan jo dei andre avdelingane setja i gang og strikka dag og natt for å slå oss, og det vil me ikkje ha noko av, ler sjefsstrikkaren på avdeling 3.
 
Vinn-vinn
Aslaug synest det er veldig kjekt å ha noko meiningsfylt å gjera.

I tillegg er det god trim for leddgikta å strikka.

Men korleis ho klarer å handtera fem strikkepinnar med berre 6 og 8 masker på kvar pinne, må fuglane vita.

– Nja, det hender no det forsvinn ei maske eller to, men eg finn dei no som regel att, ler ho.

Det gjer ho også med andre ting som forsvinn, får me vita.

– Ein kan no ikkje plaga pleiarane med alt, seier ho og demonstrerer korleis ho for eksempel får ei stoppenål opp frå golvet.

– Eg brukar denne perlekjeda eg fekk til jul. Den har magnetlås, så eg berre fiskar nåla opp sånn, skrattar ho.

Eg har no enkelte lyspunkt, og ein lærer så lenge ein lever, legg ho til.
 
Låg strak ut i fem år
Aslaug har vore enkje i tretten år, men klart seg sjølv heime på Fosse inntil for fem år sidan.

Då snubla ho i gåstolen og knekte begge overarmane.

Og som om det ikkje var nok, hadde ho seg eit rundkast for to år sidan og knekte ryggen.

– Eg har lagt med open dør heilt til i vår, ute av stand til å trykkja på alarmknappen ein gong.

Det einaste eg har kunna brukt er munnen, og den verkar fint. Det har du vel merka, ler ho.

Les meir om den sprudlande optimisten i papiravisa torsdag.