– Umuleg å gløyma korpstida

– Hugsar de første korpsturen. Knut Harald bretta opp dressbuksa og spelte fotball i klogger.

– Ja, og då me vann NM i -86. Det var det beste av alt. Me var så stolte. Det gløymer eg aldri.

Praten gjekk ivrig då tidlegare musikantar i Skodvin skulemusikk var samla til kombinert øving og gjenforeningsfest.

20 år sidan sist
Korpset vart stifta i 1976, og har samla mange håpefulle musikantar opp igjennom åra.

– Mange av dei som er samla her i dag var med frå starten av. Ein del av oss har kome saman til tidlegare jubileum, men nokon av dei som er her i dag har ikkje sett kvarandre på 20-25 år. Du kan trygt seia at praten går ivrig, seier Asbjørn Hauge.

Han tok initiativ til samlinga, og angra ikkje.

Planlegg konsert
– Eg fann ut at det var på tide at me fekk mimra litt og me må sjølvsagt spela litt også for å sjå kva me hugsar att frå gamle dagar. Øvinga er rein moro, men dersom det går bra, stiller me på konsert med dagens skulekorps i oktober, seier Asbjørn optimistisk.

Når Strilen spør korleis repertoaret vert bestemt, stikk han fingeren opp i lufta og gliser.

– Me ser kva veg vinden bles.

– Ja, me har meldt inn ønskje, seier Toril Ones nøgd.

– Og dei vart nedstemt, flirer Asbjørn.

– Null fråvær
Knut Harald Rydland studerer det heile frå avstand. Han er ikkje i tvil.

– Dei er nett so før. Dei har ikkje forandra seg det minste.

Han kan stadfesta historia med kloggane og dressbuksa.

– Me har hatt veldig mykje moro. Eg begynte som dirigent for Skodvin i 1978. Då var me like grøne både eg og musikantane. Sidan gjekk det berre ein veg, og det var rett oppover. Den gjengen som var i korpset på 1980-talet hadde ein spesielt bratt læringskurve. Dei var kjempemotiverte og gav alt. Eg hugsar me dreiv og registrerte fråvær. To år på rad kunne me skriva null. Det var heilt spesielt. Folk trudde ikkje på at det kunne vera sant, seier dirigenten, som leia korpset på Skodvin fram til i fjor.

Båstadlundguttenes marsj
– Eg aner ikkje kor mange musikantar som har vore innom her, men det er ikkje få. Mange heldt fram med å spela i andre korps då dei måtte gå av for alderen her.

– Og fleire av dei har funne vegen hit i dag?

– Å, ja. Det er ein flott gjeng som er kome hit i dag. Det har kome folk heilt frå Lillesand og Haugesund for å vera med. Nokre har lang fartstid i elitekorps, andre har ikkje tatt i eit ­instrument sidan dei slutta i ­skule­korpset. Det er ei spesiell blanding.

– Korleis taklar ein slik?

– Det går så bra så. Å spela er som å sykla. Har du først lært det så kjem det alltid tilbake, seier Knut Harald og tek plass på dirigentkrakken.

– Gjer klar for Båstadlundguttenes marsj.