Må stola på haldningane

Bakgrunnen for eksporten er nye reglar som vart innførte i fjor, som i praksis gjorde det umogleg å halda fram med å deponera restavfallet. For det meste vert avfallet vårt sendt til Sverige, der energiutnyttinga i forbrenningsanlegga er betre enn i norske anlegg.

NGIR har så langt ikkje merka nokon nedgang i sorteringsgraden. men selskapet ønskjer gjerne at strilane sorterer ut meir plast og papir frå alt det som verte drege i hus. I dag der det tre dunkar ein må halda greie på, ein til matavfallet, ein til papir, og ein til restavfallet. I tillegg kjem sekkane for innpakkingsplast og slikt noko.

Faren er at lysta til å sortera går ned, når ein veit av restavfallet uansett skal i flammene, og ikkje på haugen i Kjevikdalen. Då vert det liksom litt attvunne uansett kvar det måtte hamna.

Differensiert avgift, der ein betalar meir om ein leverer mykje avfall, er alt i NGIR sine abonnementstilbod. Det er bra, men eit slikt verkemiddel kan ikkje innebera for store forskjellar i avgift. Det fører berre til at bosset hamnar i naboen sin dunk, slik at ho må betala, eller det vert dumpa rett ut i naturen.

Skal NGIR oppretthalda og forbetra sorteringsgraden, må dei heile tida visa at innsatsen vår er fornuftig. At ressursane me brukar på å skylla plastbeger og stappa kartongar, verkeleg er eit steg i miljøvennleg retning. Haldningane er det viktigaste om ein vil avgrensa mengda boss som svenskane skal brenna opp for oss.