Må takast meir på alvor

I Stordalen i Masfjorden var eit hytte, heldigvis utan folk, sterkt ramponert av snøras i fjor. Den må rassikrast, og seks ubebygde hyttetomter bør ikkje byggjast på, tilrår geologar.

Eit alvorleg tema har dermed vorte meir aktuelt også på våre kantar. Til no har me i stor grad sett på faren for ras på noko som andre delar av landet må slita med. Men i februar i fjor viste fleire aviser eit privat foto av ei hytte i Stordalen der ein så vidt kunne sjå øvste delen av vindaugene. Den nye hytta var trykt skeiv og delvis fylt av snø.

Ein del år tidlegare tok eit jord- og steinras liv i Bergen. Stadig meir ekstremver gjer at faren for ras er noko fleire også i vår region får inn på livet. Dei som kjenner seg utrygge for ras, må vera sikre på at dei får råd og hjelp ved å venda seg til offentlege styresmakter. Og dei må vera sikre på at dei ikkje får byggja på ein stad der ras seinare kan truga verdiar, liv og helse.

Per i dag er me usikre på kor gode svar lokale kommunar med rasutsette område kan gje innbyggjarane sine. Ser ein på eit utsett tun på nedre Haugland i Brekke, fekk grunneigaren på 1980-talet løyve til å flytta gardstunet litt lenger opp mot lia. Det kan spela inn på kven som må kosta eventuell rassikring. Kva utfallet vert, vil visa seg.

Teknisk sjef i Gulen konkluderer med at ekstremveret har skjerpa krav til kommunen når det gjeld å hindra at det vert bygd i rasfarlege område. Det utgangspunktet er godt, og det er eit fokus fleire kommunar må setja meir fokus på.

Når uhellet først er ute, kan det i verste fall gå liv. Og om det ikkje går liv, er det ikkje sikkert at forsikringa dekkjer skadane. Alle partar er tent med at rasfaren vert ekstra nøye vurdert før byggjeløyve i utsette område vert innvilga.

Det kan og vera eit moment for å ikkje å vera så restriktiv til byggjeløyve i strandsona som sentrale styresmakter har lagt opp til.