Samarbeid er vanskeleg

Masfjorden sitt nei førte til at Gulen kommune får store problem med å realisera prosjektet, sidan dei ikkje fekk ein annan kommune med på å dela rekninga til oppføring og drift.

No er det masfjordingane som har hallplanar, og denne gongen er det Gulen som seier nei til å vera med på noko samarbeid. Å samla Nav-kontor, barnevern, rehabilitering og meir til på Hosteland vert eit for ­omfattande samarbeid, er meldinga frå ­formann­skapet i Gulen.

Nav-kontor og barnevern er tenester som det er naturleg at den enkelte kommune utfører sjølv. Men det er ikkje slik, korkje for desse eller andre arbeidsoppgåver som kommunane ut­fører, at det må vera tilsvarande kontor innanfor kvar kommune. Utgangspunktet må vera at ein finn ut kva som er best for innbyggjarane, og så legg opp tenestene etter det.

Både Masfjorden og Gulen er småkommunar når ein ser på folketalet. Det er eit argument for meir samarbeid. Så kan ein sjølvsagt peika på arealstorleiken til kommunane, og visa til at samlokalisering av tenester vil gje enkelte lengre reiseveg. Det er sant, men for dei fleste av innbyggjarane er det lang reiseveg nesten uansett kvar eit kontor måtte hamna. Om ein som bur på Byrknes må til Eivindvik eller til Hosteland for å gå på Nav-kontoret, er vel stort sett det same. Og om nokon som er busett på Sandnes vil i bassenget, er det kortare til Steine enn til Matre.

Kommunikasjonane våre har også endra seg mykje sidan den gongen dagens kommunegrenser vart dregne opp. Før var det fjorden som var reiseveg, i dag kan ein ta seg raskt fram på vegar langsetter fjordarmane. Og medan ein før måtte «på kommunen» for å få ordna både eitt og hitt, kan det meste no fiksast via skjema som ligg på kommunane sine heimesider. Akkurat kvar kontoret då ligg, er underordna.

Faren med å sjå for strengt på kommunegrensene, er at lokaliseringsstriden vert viktigare enn å få på plass dei nye tilboda. I kampen for å få noko plassert i si bygd, i sin kommune, kan ein risikera at det heile renn ut i sanden.

Å sjå over kommunegrensene kan kanskje vera vanskeleg for kommunepatriotar i lokalpolitikken, men er likevel naudsynt for å sikra innbyggjarane det beste tilbodet.