Radværingar på jobb under Torino-OL

Magnar Taule frå Radøy har vore med på heile OL-eventyret, på jobb som journalist. Når Strilen ringer han for å høyra korleis han har hatt det, er han i ein svær Volkswagen på veg frå landsbyen han har budd i dei siste 19 dagane. Etappen i dag er på 24 mil. Fire japanarar har nett gått av og gjort det litt romslegare for småslitne journalistar med store mengder bagasje.

Mindre enn Knarvik
? OL-eventyret byrja fantastisk. Det var ein heftig start med sølv til Kari Traa, gull til Lars Bystøl dagen etter og eit utruleg spennande renn med Liv Grete Skjelbreid Poiree tredje dagen, seier Taule engasjert på ei sprakande telefonlinje frå Italia.
Sidan har det gått slag i slag for den travle journalisten frå den grøne øya. Men om det var travelt, så fann han seg heldigvis godt tilrette i den vesle byen Cesana Torinese, 10 mil frå Torino. Byen, eller landsbyen, har nemleg ikkje fleire enn tusen innbyggarar, og berre ei gate.
? Mange av dei små landsbyane der OL-arrangementa gjekk føre seg var faktisk mykje mindre enn Knarvik, seier Taule.
Til samanlikning er Torino ein millionby. Den skøyteinteresserte radværingen tok turen til millionbyen for å sjå dei beste skøyteløparane. Det tok si tid. Først tok han taubane, deretter buss før han skifta til tog, vidare til lokaltog, og til slutt ein taxitur.
? Turen gjekk i fem etappar, og tok fire og ein halv time. Eg var heime igjen klokka tre om natta, minnest Taule.
Dagen etter måtte han opp klokka ni for å dekka skiskyting.

På lag med svenskane
Taule har vore med på OL-festen før, både i Salt Lake City for fire år sidan, og i 1994 på Lillehammer.
? Det er store kontrastar. Sist vann me tretten gull, no fekk me to. Men eg er ikkje misfornøgd, me tok jo 19 medaljar. Me må tåla å tapa litt, og så får me jubla med svenskane, seier han muntert.
Og jubel med svenskane fekk han verkeleg oppleva, for han og kollegaene budde på same hotell som dei svenske skiskyttarane, og vart kjend med mange av dei.
? Eg spelte forresten bordtennis med den svenske forbundssjefen Staffan Eklund, seier Taule.
Men også her tapte Noreg mot søta bror, heile 21-16.
Taule kan fortelja at det gjekk høglydt for seg etter at Anna Karin Olofsson, den einaste kvinnelege skiskyttaren i den svenske troppen, vann gull.
? Det var ei veldig feiring, det var artig. Men eg hadde med meg sov-i-ro, så eg fekk sova. Jubelen var også stor då dei tok gull i ishockey, seier Taule, som hevdar å ikkje vera sjalu på gullhausten til våre naboar i aust.
? Ein skulle gjerne ønska at ein var svensk akkurat då. Men Anna Karin er jo nesten litt norsk, ho kjem jo frå Härjedalen, påpeikar Taule.

Heimlengsel
Litt mobbing frå svenskane innrømmer han at det vart. Då var det kjekkare når italienarane vann.
? Dei vart veldig spandable kvar gong dei tok gull. Me fekk ekstra is til dessert, berre me jubla med dei, seier han.
No er OL-eventyret over for denne gong, og han gler seg veldig til å komma heim.
? Me har fått fantastisk pizza og pasta til middag her nede. Frukosten derimot, var ikkje særleg spenstig, beståande av tørr loff med syltetøy. Og så måtte me jo møta svenskane til frukost kvar dag, spøker Taule.

Ikkje tidenes beste
Ein anna radværing som har vore i Italia under dei olympiske leikane er Jan Gunnar Kolstad, også han på jobb som journalist. No er han vel heime i Noreg, og fortel at arrangementet hadde både fantastiske og litt mindre fantastiske sider.
? Det største var garantert då Lars Bystøl tok gull i normalbakke. Av dei øvingane Noreg hadde med utøvarar i, er nok hopp den kjekkaste, seier Kolstad, som syntes dei to første vekene var dei kjekkaste.
? Den siste veka var kanskje litt tyngre. Ingen av dei norske var nøgde med seg sjølv, og då er det ikkje like kjekt å vera på jobb, seier han.
Eit anna høve som ikkje gjorde turen like kjekk, var butilhøva.
? Me budde på noko som likna ein leirskule frå 30-talet, seier han.
Han kan lett plukka litt på organiseringa, som ikkje var heilt bra gjennomført. Mellom anna samanliknar han med OL i Athen, der han også var tilstades.
? Athen var veldig utskjelt på førehand, men det organisatoriske fungerte mykje betre der, seier han.
Men han seier også at om ein er førebudd på at bussen kanskje ikkje går når den skal, så taklar ein det greitt.
? Slikt må ein berre rekna med at skjer. OL er alltid ei stor oppleving, seier Kolstad.